Geboorteverhaal van Noëlla (natuurlijke bevalling)

Het is 13 maart en bij Mandy en Jasper stijgt de spanning en slaat de vermoeidheid toe. Mandy is nu 40 weken en 4 dagen zwanger.

Vanwege het corona virus worden de regels in het ziekenhuis aangescherpt en wordt het extra spannend of een geboortefotograaf tijdens de geboorte aanwezig mag zijn.

Mandy tijdens de zwangerschapsreportage

2.05 uur  Jasper belt mij dat de weeën bij Mandy zijn begonnen.

4.08 uur  Jasper informeert mij dat de ontsluiting stagneert op 3 cm.

8.51 uur  Jasper informeert mij dat de weeën niet doorzetten en zij weer thuis zijn, totdat er een verandering in de situatie komt.  Mandy ziet gelukkig kans  om uit te rusten van het nachtelijke avontuur.

10.00 uur  Een gezin in Tuk is blij dat de geplande new born reportage voor hun drie weken oude zoontje kan doorgaan.  Om 14.00 uur vertrek ik met een goed gevoel naar huis om mijn camera apparatuur op te laden voor de geboorte- reportage van baby Kamphuis.

17.52 uur  Jasper informeert mij opgelucht dat het nu menens is en Mandy 5 cm ontsluiting heeft. Ik laat nog snel onze hond uit en rijd met de nieuwe  maximale snelheid van 100 km naar het ziekenhuis in Zwolle.

18.45 uur  In de de ziekenhuishal wordt iedereen verplicht om zijn handen te desinfecteren vanwege het virus. Het protocol op dit moment is geen handen schudden, afstand houden, maximaal twee bezoekers in de verloskamer die geen griepverschijnselen hebben en die regelmatig hun handen desinfecteren, Check! Bij het betreden van de afdeling verloskunde desinfecteer opnieuw mijn handen.

19.03 uur  Van Jasper hoor ik dat de verloskundige uit voorzorg met hen is meegereden naar het ziekenhuis in het geval de baby onderweg geboren zou worden.  De vliezen zijn uit zichzelf gebroken en de weeën zijn heftig. Alles verloopt op een natuurlijke wijze. Mandy vangt de weeën het beste op door te steunen op haar handen en knieën. De pijngrens van een wee geeft zij een negen en als de wee is gezakt een vijf.  Dappere Mandy! Jasper wijkt niet van haar zijde en ik zie dat hij het moeilijk heeft om te zien dat zijn partner zo veel pijn heeft.

19.44 uur  De hartslag  van de baby wordt gecontroleerd en deze is gelukkig in orde. Ik verneem dat de ontsluiting al op 8 cm zit.

19.53 uur  Mandy krijgt een enorme persdrang en roept kordaat “Waar wachten we nu nog op? “

19.55 uur  De verloskundige Rieneke arriveert, stelt Mandy gerust en controleert daarna de conditie van de baby. Het gaat goed!

20.08 uur  Om de bevalling te bespoedigen wordt Mandy geadviseerd, zich om te draaien en op haar rug te gaan liggen. Zo kan zij haar knieën ook weer ontlasten, die inmiddels pijnlijk aanvoelen.

20.16 uur  Eindelijk wordt er een volledige ontsluiting geconstateerd en kan Mandy flink gaan persen.

20.21 uur Heel veel donkere haartjes van de baby zijn al zichtbaar.  Het hoofdje is geboren en ik zie hoe de verloskundige ruimte tussen de navelstreng en het nekje creëert.  Tegelijkertijd vraagt zij aan Mandy om tijdens de volgende wee en hopelijk de laatste, flink te persen. Het wordt een zware finish, omdat de verloskundige verwacht dat de baby zo’n 9 pond zal wegen.  Mandy zal nu al haar krachten moeten gebruiken om de schoudertjes van de baby door de uitgang te persen.

20.23 uur  Tijdens de laatste wee komt Mandy wat meer naar voren. Een oergevoel overmeestert haar. Tijdens de geboorte pakt zij in een reflex haar kind vast onder de oksels vast en legt haar neer op haar lichaam.

Een spannend moment breekt aan. Noëlla ligt heel stil op Mandy’s  buik en is paars gekleurd. De verloskundige handelt adequate en vraagt om assistentie, klemt de navelstreng af en knipt hem door. Ik zie het bezorgde gezicht van Jasper. Mandy blijft ook rustig, maar is zeer oplettend. Zij verliest haar dochtertje geen moment uit het oog.

Er schiet van alles door mij heen als ik de kleine nog steeds niet hoor huilen. Ik besluit om dit spannende moment te filmen. Als het goed komt wil ik het 1e huiltje van deze prachtige baby vastleggen. De kleine krijgt extra zuurstof toegediend en ik zie haar onmiddellijk bijkleuren en dan … klinkt gelukkig haar zachte gehuil met een klein rocheltje er doorheen.  Ik mag nu nog niet toegeven aan mijn emotie. Ik zie Mandy en Jasper elkaar opgelucht aankijken en dolgelukkig geven zij elkaar een knuffel.  Noëlla wordt op de borst van Mandy gelegd.  Het eerste wat Mandy zegt “Oh Noëlla jij maakt mij zo gelukkig!” Jasper straalt een trotsheid uit, die je iedere vrouw en baby gunt.

20. 35 uur Wat mij ontroert is dat Mandy, Jasper bedankt voor zijn steun. Wat een lieverd, wat een goed stel.

“Wat voel je heerlijk aan Noëlla” hoor ik een dolgelukkige moeder zeggen.

Vanwege het gevreesde virus kunnen de grootouders  en grote broer Anthony niet naar het ziekenhuis komen.  Als alternatief kan via beeldbellen iedereen de mooie mollige baby bewonderen.

Haar 1e lachje en geeuwtje weet ik vast te leggen. Wat een mooie momenten.

Dan is het tijd om de baby vanaf haar hoofdje tot aan haar teentjes grondig te onderzoeken.  Wat de verloskundige al vermoedde, de baby weegt 9 pond.  Zij reageert goed op de reflexen en de schoudertjes zijn niet geblesseerd geraakt.

Door het flinke persen is er een adertje gesprongen in haar oogje, hiervan ondervindt de kleine geen last en de roodheid zal spoedig verdwijnen.  De verloskundige is dik tevreden over haar gezondheid, ondanks dat zij een beetje hulp nodig had om goed te ademen.

Jasper mag zijn dochtertje voor de 1e keer aankleden. Een beetje onwennig, maar dit klusje gaat hem uiteindelijk uitstekend af.

De beschuiten met roze muisjes en glazen appelsap worden binnengebracht. Een verpleegster laat ondertussen de placenta zien waar Noëlla negen maanden in heeft gewoond.

Moeder en kind zijn sterk genoeg om voor middernacht naar huis te mogen.  Jasper en Mandy zijn blij met dit bericht en kijken er naar uit om in hun eigen bed de nacht door te brengen.