Geboorteverhaal van Harre

Linda werkt als planner/HR medewerkster bij een transportbedrijf. In februari 2014 werd zij verliefd op een humoristisch en bijzonder persoon.
Dennis is een knappe kerel met een hoog knuffelgehalte. Hij raakte bij een militaire actie in Afghanistan ernstig gewond en verloor beide benen. Met zijn positieve levenshouding is hij een voorbeeld voor iedereen in veerkracht en doorzettingsvermogen. Dennis werkt tegenwoordig als planner bij de afdeling sport van Defensie.
Vandaag zit hij naast Linda om haar te steunen tijdens de geboorte van hun baby.
In 2015 ontmoette ik het stel in het militair revalidatiecentrum in Doorn. Linda en ik assisteerde Dennis, terwijl mijn echtgenoot foto’s maakte voor het boek “Respect!” Dennis is één van de vijftig (fysiek en mentaal) gewonde militairen die zijn verhaal verteld in het boek. Verhalen van kanjers die gestreden hebben voor onze veiligheid en na hun val ook de moed hebben gehad om weer op te staan en verder te gaan met hun leven.
Tijdens het interview vergeet ik nooit de woorden van Linda als zij haar grote liefde geëmotioneerd ziet “wat fijn dat ik je eindelijk zie huilen, laat het gaan lieverd“. Wij sloten dit lieve stel in ons hart. Het beeld dat hoe zij samen vertrokken staat op mijn netvlies gebrand. Dennis in zijn rolstoel met in zijn rechterhand de liefdevolle hand van Linda. Een stel om heilig jaloers op te zijn.
Linda en Dennis verwachten in augustus 2017 een baby. Wat voel ik mij vereerd als zij mij vragen om de zwangerschaps-, geboorte- en New Born reportage te doen.
Op 12 juni fotografeer ik de zwangerschapsreportage in het natuurgebied waar Dennis én Linda als kind speelde. Zij kende elkaar toen nog niet.
De grote blijdschap van de zwangerschap wordt overschaduwd door een blaaskanker operatie van Linda’s moeder. Dit is heel dubbel voor de aanstaande ouders. Ook de twee verhuizingen en verbouwing tijdens de zwangerschap hebben een wissel getrokken.
De planning was om de geboorte via een keizersnede uit te voeren, vanwege bloedingen en een laagliggende placenta. Maar 15 dagen voor de uitgerekende datum horen Linda en Dennis dat de bevalling in principe op een natuurlijke manier kan plaatsvinden.
Het is 17 augustus 2017 en Linda wordt ingeleid. Er gaat veel door mijn hoofd. Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat ik moeder werd van mijn zoon Steven…
Is het ook toeval dat Dennis bij het 17e pantserinfanteriebataljon diende?
Omdat de afstand Steenwijk/Uden in de spits voor vertraging kan zorgen blijf ik uit voorzorg bij vrienden in Helmond logeren.
8.00 uur Linda wordt getoucheerd. Zij wordt aan de monitor en aan het infuus aangesloten. De eerste prostaglandinen pil neemt Linda in om de weeën op te wekken.
8.15 uur Na het ontvangen belletje van Dennis om 6.46 uur, arriveer ik in het Bernhoven ziekenhuis.
Ontspannen ligt Linda in bed en zit Dennis aan haar zijde, met een rustig hartslaggeluid (136 p.m) van de kleine op de achtergrond.
We praten eerst even gezellig bij en nemen daarbij mijn rol als fotograaf nog een keertje door. Dennis is er op dit moment van overtuigd dat hij niet alles van de geboorte hoeft te zien. Wij liggen in een deuk als hij zich op zijn bekende gevatte manier uitdrukt “ik hoef niet te zien hoe mijn speeltuin wordt omgeploegd“. 😂
8.57 uur De verpleegkundige komt voor de 2e keer om het stel te informeren wat hen te wachten staat.
9.15 uur Het zou best wel eens een lange dag/nacht kunnen worden… Linda en Dennis besluiten om met de mobiele infuus een stukje door het ziekenhuis te wandelen. Ik laat het stel alleen en tracteer mijzelf op een heerlijke kersenvlaai.
11.30 uur 1e controle:
Zodra de 1e controle wordt uitgevoerd voeg ik mij zoals afgesproken weer bij het stel. Linda heeft vaker harde buiken. Haar bloeddruk wordt gemeten en hartslag van moeder en kind gecontroleerd.
De kleine boef vindt de banden die om de buik van zijn moeder worden geplaatst niet prettig en reageert hierop. Zijn hartslag schiet omhoog naar 170. Wat een knokkertje is deze kleine. Dennis legt geruststellend zijn hand op de buik van Linda. Een veel betekende blik tussen elkaar volgt.
Dennis omschrijft de weeën weer treffend ” het is positieve pijn“.
12.30 uur Er is nog geen ontsluiting maar de baarmoedermond is goed verweekt en haar buik is continue hard. Linda wordt weer getoucheerd en neemt de tweede prostaglandinen pil in. De twee genieten van hun lunch. Ik ben wat verbaasd dat Dennis zijn eten apart moet afrekenen.
16.00 uur Linda krijgt het mentaal wat moeilijker, omdat er te weinig gebeurd.
Bloeddruk en hartslag wordt gemeten door verpleegkundige die de dienst heeft overgenomen.
16.30 uur Verloskundige Carlijn beslist met  de verpleegkundige dat zij de vliezen gaan breken. Dit gebeurd met een draadje. Eindelijk wordt 2cm ontsluiting geconstateerd. Linda klaart weer helemaal op en ik zie Dennis opgelucht kijken. Kan hij aanstaande zondag, toch heel misschien,  de voetbalwedstrijd van zijn club Ajax bijwonen 😂
17.30 uur De verloskundige beslist dat de frequentie en de intensiteit van de weeën worden opgewekt door het toedienen van oxytocine via een infuus.
18.00 uur Ondanks dat de weeën frequenter en heviger worden, probeert Linda wat te eten.
Linda kan tussen de weeën door nog grapjes maken. Zij stelt vast dat zij last heeft van zwangerschapsdementie en vindt het fijn dat ik naast het fotograferen ook aantekeningen maak over het verloop van de geboorte.
19.45 uur De gynaecologe constateert 4cm ontsluiting. Weeën worden heftiger, Linda krijgt het zwaarder.
20.15 uur Linda krijgt een middel tegen maagzuur. De verpleegster en Dennis helpen haar ook met ademhaling oefeningen tijdens een wee en moedigen haar aan.
De verpleegster is niet positief over de CTG. Het zou mij niet verbazen dat het toch een keizersnee wordt. De kleine moet veel te hard knokken terwijl de ontsluiting nog onvoldoende is.
21.05 uur Linda, “Dennis, ik wil niet meer en ik kan niet meer“.
21.07 uur Carlijn constateert 5 cm ontsluiting. We hadden allemaal gehoopt op meer. Het goede nieuws is dat de baarmoedermond totaal verweekt is. De oxycotine wordt afgekoppeld, omdat Linda het nu op eigen kracht kan doen. De baby kan zo ook even tot rust komen.
21.32 uur Toedienen van pijnbestrijding zou jammer zijn zegt Mieke de verpleegster, want dan moet Linda naar een andere ruimte en krijgt zij een katheter in, terwijl zij het naar haar gevoel heel goed doet.
21.58 uur Linda besluit om ondanks de nadelen van de ruggenprik hiervoor te kiezen. Ze kan niet meer. Helaas mag ik niet mee naar de OK vanwege de privacy van een andere patiënt.
22.39 uur Een kleine domper voor Dennis. Op het tv scherm ziet hij met leden ogen aan dat Ajax verliest met 0-1.
23.05 uur Linda en Dennis komen terug op de verloskamer. De weeën veroorzaken nu geen pijn meer, maar Linda ervaart bij iedere wee een druk.
23.13 uur Katheter wordt aangebracht.
23.19 uur Gynaecoloog Carlijn en verpleegster Mieke nemen afscheid van  ons, omdat hun dienst erop zit. Marjo (vlk) en Janneke ( vpk) nemen het over.
23.45 uur Helaas, het wordt toch een keizersnede. Linda was een grote voorstander van een natuurlijke bevalling,  maar accepteert de nieuwe situatie. De baby is door de weeën aan het indalen maar de ontsluiting is nog steeds onvoldoende (6cm). Het risico wordt te groot voor de kleine.
Linda en Dennis zijn er klaar voor!
0.08 uur De anesthesist maakt Linda gereed voor de ingreep. Dennis en ik komen in een operatiepak en met een mondkapje voor de OK op. Dennis staat met zijn rolstoel naast Linda, om haar te steunen waar hij kan. Het operatiescherm wordt opgetrokken.
0.15 uur 18 augustus 2017 Linda’s buik wordt ontsmet en wij krijgen instructies. Boven het mondkapje zie ik de ogen van Dennis, die boekdelen spreken…
0.32 uur Harre wordt geboren en Linda en Dennis bekijken hem door het transparante plastic van het operatiedoek. Wat een emoties! En wat een fijn en betrokken medisch team. Chapeau!
Gewikkeld in een doek wordt Harre op Linda’s borst gelegd. Terwijl zij samen hun supergezonde zoontje aan het bewonderen zijn wordt Linda gehecht. Linda voelt niets maar ervaart wel wat heen en weer schudden van haar lichaam.
0.45 uur Mijn emotionele ontlading komt eerder dan verwacht. Wat voel ik mij betrokken bij dit lieve stel.
4.30 uur Ik arriveer weer in Steenwijk. Ik voel veel blijdschap en ben opgelucht. Snel een paar uurtjes slapen, want vanmiddag wacht weer een andere opdracht.